เมื่อ “เสือ” ไปสิงคโปร์

ว๊าว...ภาพยนตร์สารคดีเรื่อง “ลีฟวิ่ง วิท เดอะ ไทเกอร์” ได้ไปออกฉายในโรงภาพยนตร์สุดหรูบนถนนออร์ชาร์ดประเทศสิงคโปร์ ! ใครเล่าจะคิดถึง ! ว่าเราจะได้ไปฉายอยู่ในโรงติดกันกับโรงที่กำลังฉายภาพยนตร์ทำเงินมหาศาลเรื่องล่าสุดของแบรด พิทท์ ความแตกต่างระหว่างความอลังการที่มีแต่เปลือกนอกของภาพยนตร์จากโลกฮอลลีวู้ดกับภาพยนตร์สารคดีภาษาต่างประเทศงบน้อยที่เล่าเรื่องจริงอันเป็นประเด็นต้องห้ามของสังคมอย่างภาพยนตร์ของเรานั้นช่างห่างไกล ทั้งนี้จึงต้องขอแสดงความขอบคุณแด่เทศกาลภาพยนตร์แห่งประเทศสิงคโปร์ที่ทำให้เราได้มีโอกาสพิเศษเช่นนี้

นอกจากนั้น ในช่วงเวลากว่าสิบวันที่เราอยู่ที่สิงคโปร์ เรายังได้มีโอกาสนำหนังไปออกฉายยังวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยอีกหลายแห่ง สิ่งที่กระทบความรู้สึกผมมากที่สุดในตัวบรรดาครูอาจารย์และนักเรียนที่นั่นคือความปรารถนาไคร่รู้ไคร่เรียนของพวกเขาที่มีมากมายแม้แต่ในเรื่องที่คนส่วนใหญ่ไม่เคยรู้หรือให้ความสนใจมาก่อนเลย นอกจากนั้นยังมีโรงเรียนอีกหลายแห่งเช่นกันที่ต้อนรับและเปิดโอกาสให้เรานำหนังไปฉายให้นักเรียนดู รวมทั้งให้นักเรียนมีส่วนร่วมในการซักถามถึงประเด็นในหนังด้วย มาเถอะครับโรงเรียนในประเทศไทย เราเสนอโอกาสให้เราได้นำหนังไปฉายให้นักเรียนได้ดู ให้นักเรียนได้พบปะทำความรู้จักกับปลาโดยตรงและหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเราจะสามารถให้ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับโรคเอดส์และความเชื่อผิดๆเกี่ยวกับคนที่ติดโรคนี้ให้กับนักเรียนด้วย ซึ่งไม่มีค่าใช้จ่ายใดๆทั้งสิ้น รีบคว้าโอกาสนี้เถอะครับ

ยังมีผู้ที่ผมต้องการกล่าวถึงเป็นพิเศษในการไปสิงคโปร์คราวนี้อีกได้แก่เหล่านักเรียนจากโรงเรียนนานาชาติออสเตรเลีย ทั้งนี้เมื่อผมทราบว่าเราจะไปฉายภาพยนตร์ให้เด็กอายุสิบสองสิบสามปีราวสองร้อยคนดู ผมก็เกิดความกังวลว่าเด็กๆอาจจะยังเล็กเกินไปและอาจจะไม่สนใจหนังของเรา แต่อย่างไรก็ตามเมื่อฉายหนังจบเราจะมีช่วงที่เปิดโอกาสให้ผู้ชมถามคำถามเกี่ยวกับหนังได้ ซึ่งในช่วงนี้เองเราจะสามารถบอกได้ว่าผู้ชมมีความสนใจและเข้าใจตัวหนังได้ดีมากน้อยเพียงไร ซึ่งผมก็ต้องประหลาดใจและดีใจที่เหล่านักเรียนในวันนั้นพากันถามคำถามต่างๆเกี่ยวกับหนังกันอย่างมากมาย 

นอกจากนี้ผมยังไคร่ขอแสดงความชื่นชมต่อบรรดานักเรียนจากชมรมบริการชุมชนสถาบันเทมาเส็กโพลีเทคนิคที่ได้ช่วยกันจัดการและประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการฉายภาพยนตร์ของเราในสถาบันของพวกเขา ซึ่งแม้ว่าช่วงนั้นจะเป็นช่วงโรงเรียนหยุดแต่นักเรียนกลุ่มนี้ก็ยังสามารถประชาสัมพันธ์ชักชวนให้เพื่อนนักเรียนมาชมภาพยนตร์ร่วมกันได้ถึงเกือบสองร้อยห้าสิบคนซึ่งถือว่าน่าประทับใจทีเดียว ในการออกฉายภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จอย่างดีเยี่ยมแต่ละครั้งส่วนใหญ่ก็มักจะมาจากการดำเนินการของบรรดานักเรียนนั่นเอง

มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่น่าผิดหวังที่สุด นั่นคือเราวางแผนไว้ว่าจะให้ปลาเดินทางไปกับเราด้วยในครั้งนี้ แต่ปลาไม่สามารถขอรับหนังสือเดินทางได้ทันเวลาเพราะปลาไม่มีพ่อแม่หรือผู้ปกครองที่ถูกต้องตามกฎหมายที่สามารถลงชื่อในเอกสารขอหนังสือเดินทางให้ได้ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าปลาจะสามารถเดินทางไปกับเราได้ในโอกาสหน้า

และต้องขอขอบคุณคุณ ซูซี่ โซโลมอน จากสมาคมแนวร่วมภาคธุรกิจต้านโรคเอดส์แห่งประเทศสิงคโปร์ ผู้ซึ่งให้ความช่วยเหลือในช่วงของการตอบคำถามเกี่ยวกับโรคเอดส์หลังจากฉายภาพยนตร์จบแล้ว รวมถึงยังให้ความอนุเคราะห์ด้านเจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับโรคเอดส์อีกด้วย

ไมค์